نگران پدر و مادر پیر و ناتوانش،نگران همسرش که مدتی بود بی حوصله می نمود،نگران دختر کوچکش که هیچ وقت فرصت کافی برای با او بودن نداشت،نگران کارهای ناتمام محل کارش،نگران کارهای انجام نشده ی خانه،نگران فردا و نگران اتفاق هایی که هنوز رخ نداده بود،نگران......
ناگهان توجهش به دانه های سپید برف جلب شد.چه قدر برف را دوست می داشت و چه قدر دل مشغول هایش او را نسبت به دانه های سپید و زیبای برف بی توجه کرده بود.محو و شیفته ی برف،عرض کوچه را می پیمود...
صدای ثرمز ماشین به آسفالت سرد و یخ زده ی کوچه،و صورت زن بر بستر برف.دانه های سپید بر پیکر سرد و بی جان زن فرود می آمد.
زن دیگر نگران نبود..............
حسرتی ماند و
آه های بلند!
روزگاران گذشت
حافظه ها از حافظ پر شد سعادتمندان سعدی را زمزمه کردند . نظم نظامی ها داستانسرای مجنون های بی لیلی بود...
کسی صدای پای آب را نشنید هیچ کس چشم هایش را نشست تا دنیا را جور دیگر ببیند و سرایندگان به گل سوسن "شما" خطاب می کردند تا مبادا چینی هزار بار شکسته شان که از تشبیهات مکرر شکستهای آنچنانی خورده بود بار دیگر ترک بردارد.
کسی را یارای آن نبود تا بگوید که تا شقایق هست زندگی باید کرد و کسی جرئت نداشت که بگوید: اگر مرگ نباشد دست زندگی خالی است تا اینکه روزی مردی از دیار هفت خان رستم فریاد برآورد که: آری آدمها که بر ساحل نشسته شاد و حندانید...
هیچ می دانید که شعر و شاعری در حال غرق شدن است؟... و از آن میان فریاد سهراب از همه بلند تر بود. سهرابی رستم ندیده بی کاشانه ای اهل کاشان که پیشه اش نقاتشی بود!
او نقشی دیگر آفرید چون: ذوقکی داشت قبله اش یک گل سرخ بود و با تپش پنجره ها وضو می گرفت. او زیبایی را به توان ابدیت رساند. گویی از سپهری دیگر آمده بود.
سروده های او که از جای دیگر سرچشمه می گرفت مزه ملس غم عرفانی داشت... او آنچنان از دل گفت که حرف های نیمه تمامش اکنون بر لب تمامی جوانان و جوان اندیشان جاری است و گاه مجموعه شعرش را کنار دیوان حافظ و غزلیات سعدی رباعیات خیام و ترانه های باباطاهر می بینی
او برای گفتن حرفی داشت و برای زندگی طرحی و برای بیانش سبکی و برای اندیشیدن سوالی... او حرف داشت و حرفش این بود:
به سراغ من اگر می آیید نرم و آهسته بیاید
مبادا که ترک بردارد
چینی نازک تنهایی من
اینم آخر کار......بدون شرح
اي عشق!
مرا با تو حرفي است, آه اي عشق! خسته از سايه ي قفس هستم, آه اي كاش ببارد آفتاب! اي كاش شبي باران از پشتِ اين پنجره عبور كند.
اي عشق ! بيا, با گُلِ شقايق و اقاقيا, ديرگاهيست كه در باغِ دلِ من, گُلي از قبيله ي تو نشكفته است.
ميگن بهار فصل اوناييه که به عشقاشون رسيدن و پاييز فصل اوناييه که در فراق يار روزگار ميگذرانند........
شايد دکتر شريعتي تنها کسي باشه که واقع بينانه به عشق نگاه ميکنه.دکتر توي يکي از آثارش ميگه اگه يه نفر تورو دوست داشته باشه واسش رنگ عوض نکن چون اگه واقعا عاشقت باشه و عشقو با تو بشناسه و خودشو توي وجود تو غرق کنه حتي اگه تو رو توي لباس کارکنان شهرداري هم ببينه بازم دوست داره چون همه جوره درونه تو غرقه.....
البته اين عشقي که دکتر شريعتي ازش حرف ميزنه مربوط به زمانيه که همه به عشق واقع بينانه نگاه ميکردن: نه امروزه که واسه عاشق و معشوقا فقط رنگ عوض کردن مهمه.اين نشون ميده که انسانها در شناختن عشق از حيوانات هم کمترند.چون مثلا قوها که تا پايان عمرشون فقط يک جفت ميگيرند اگه يکي ازين دو قو بميره اون قويي که زنده ست تا پايان عمرش منتظر محبوبش ميمونه.درست مثل ليلي و مجنون مثل ويس و رامين مثل فرهاد کوه کن مثل موسا و مهين......البته این به نگرش افراد به عشق هم بر میگرده
شايد خيلي از شما داستان موسا و مهين را شنيده باشيد.موسا رييس اداره ي دارايي دوره ي پهلوي بوده که در سن بیست و شش سالگي عاشق مهين دوازده ساله ساله ميشه.در موقع عاشقي موسا کار ميکرده و مهين هم توي دنياي عروسکاش غرق بوده.اين دو اينقدر درون هم غرق ميشن تا بالاخره همديگه رو از آن خودشون ميکنن.خود موسا توي کتاب خاطراتش مي نويسه ما اينقدر عاشق بوديم که زماني که تنقلات مي خريدم اول با مهين مي رفتم توي زيرزمين ميخورديم بعد ته مونده هاشو ميداديم به بچه هامون که بخورند....يا يه جاي ديگه مهين تعريف ميکنه که وقتي موسا فوت کرد اينقدر ديوانه شده بودم که وقتي چهار فرزندم رو ميديدم ميگفتم:کاش شما چهارتا مرده بوديد و به جاي شما موسا واسم مونده بود..به اين ميگن عشق.ميگن عاشق ميگن معشوق... شایدم بتونیم اسمشو بذاریم لیلی مجنون
اما امروز از دنیا هیچ چیز نمی خواهیم مگر آنچه احمد شاملو در زیر به آن اشاره کرده است:
روزي كه كم ترين سرود
بوسه است
و هر انسان
برايِ هر انسان
برادري ست.
روزي كه ديگر درهايِ خانه شان را نمي بندند
قفل
افسانه يي ست
و قلب
براي زنده گي بس است.
روزي كه معناي هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطرِ آخرين حرف دنبالِ سخن نگردي.
روزي كه آهنگِ هر حرف، زنده گي ست
تا من به خاطرِ آخرين شعر رنجِ جُست و جويِ قافيه نبرم.
روزي كه هر لب ترانه يي ست
تا كم ترين سرود، بوسه باشد.
روزي كه تو بيايي، برايِ هميشه بيايي
و مهرباني با زيبايي يكسان شود.
روزي كه ما دوباره براي كبوترهايٍ مان دانه بريزيم...
***
و من آن روز را انتظار مي كشم
حتي روزي
که ديگر
نباشم.
م.آرامش
عاشقت خواهم ماند ...
بی آنکه بدانی ...
دوستت خواهم داشت ...
بی انکه بگویم …
درد دل خواهم گفت ...
بی هیچ کلامی ...
گوش خواهم داد ...
بی هیچ سخنی ...
در آغوشت خواهم گریست ...
بی آنکه حس کنی ...
آری عزیزم...
عاشقت خواهم ماند بی آنکه حس کنی
سال جدید را با شعری از استاد شهریار اغاز میکنم.امید دارم سال جدید بهترین سال باشه واسه ی همه ی عاشقان. اینک شعر شهریار با عنوان شب عید:
شب عید
ماه من چهره بر افروز که آمد شب عید عید بر چهرهی چون ماه تو میباید دید
من به جز عشق و امیدت چه سعادت طلبم؟ که سعادت به جهان نیست بجز عشق و امید
سال تجدید شد ای ماه که مانیز کنیم با تو آن عهد مودت که کهن شدتجدید
نوبت سال کهن با غم دیرینه گذشت سال نو با طرب و غلغله ی شوق رسید
مشتری بر سر شیرینی قنادامشب جوشد آنگونه که بر خانه ی خمار نبید
تار بردار که از غلغله ی شوق و شباب خواهم از چرخ فرو آوری امشب ناهید
ساز چندان منه از چنگ که ذرات هوا بر سر روزنه رقصند که خورشید دمید
تا درخشیدن خورشید بریز ای ساقی آب چون آتش زرتشت به جام جمشید
وقت آنست که با هم ره صحرا گیریم کز دم باد سحر بوی بهار آمد و عید
سرونازا لب جو با تو نشستن دارد بامدادان که برآشفت صبا طره ی بید
گل درآمد دگر از پرده چو نسوان وطن باد نوروز چو کرمان شه این پرده درید
روز آزادی نسوان به شب عید امسال
شهریار دهد از صبح امید تو نوید
در آخر صدای استاد را زمزمه میکنیم:
درین بهار ای صنم بیا با ما آشتی کن که جنگ و کین با من حزین روا نباشد
نویسنده:م.آرامش
