X
تبلیغات
غم از دل برود چون تو بیایی - شاعر شکوه روستا(استاد شهریار)
بیا با این دل سرگشته ام لختی مدارا کن

گریزی از زندگینامه ی شاعر شکوه روستا استاد شهریار:

محمد حسین بهجت تبریزی متخلص به شهریار در سال 1285ه.ش در تبریز به دنیا آمد.پدر او یکی از وکلای طرازاول تبریز بود.شهریار پس از پیمودن تحصیلات متوسطه در رشته ی پزشکی وارد دانشگاه شد اما بخاطر بروز مشکلات و شکست عشقی که در دانشگاه متحمل شدمجبور به ترک تحصیل شد.پس از ان به دیدار کمال الملک نقاش برجسته رفت وشعری تحت عنوان زیارت کمال الملک سرود. پس از چندبار عوض کردن شغل به ناچار وارد کار دولتی شد(بانک کشاورزی)وتا پایان دوران بازنشستگی در این منصب مشغول بود اما نتوانست علاقه ی خود را به این کار نشان دهد:
                
              کار غیر هنر نه کار من است                                هرکسی مشغول کارخویشتن است
              خدمت من اداره رفتن نیست                                  مهملی گفتن وشنفتن نیست
وی سرانجام در سال 1367 در سن 84 سالگی دارفانی را وداع گفت و در مقبره الشعرای تبریز به خاک سپرده شد.روحش شاد......

شعر شهریار:

شهریار بیشتر اشعارخودرا در دوران بازنشستگی سروده است.به جرات میتوانم بگویم وی بزرگترین شاعر پس از حافظ است(در زمینه ی غزل).به قول ملک الشعرای بهار افتخار ادبیات جهان و به قول وحید دستگردی افتخار ادبیات ایران است.
شاید شهریار یکی از کم نظیرترین افرادی باشد که در بیشتر قالبها به موفقیت دست یافته و شعر او همچنان که در قالب غزل قوی است در دیگر قالبها نیز از قدرت کافی برخوردار است.استاد یکی از بهترین مقلدان حافظ است.شهریار شیفته ی خواجه ی شیراز است و این شیفتگی از رنگ و بوی سخنش نیک پدیدار است و خصایص بزرگ عارف ادب پارسی در گفته های استاد متجلی است وحتی بسیاری از اشعار خود را بر وزن و شعر حافظ آورده است:

شهریار:         صلا زدند که برگ صبوح ساز کنید                     بساز مرغ سحر ترک خواب ناز کنید


بر وزن این شعر حافظ: معاشران گره از زلف یار باز کنید           شبی خوش است بدین قصه اش دراز کنید

همچنین دو غزل معروف شهریار در وصف حافظ با عنوان حافظ جاودان و وداع با حافظ با این اغاز:

                                       به تودیع تو جان میخواهد از تن شد خداحافظ
                                      
                            به جان کندن وداعت  مکنم حافظ   خداحافظ

اما شهریار در شعر آزاد هم به موفقیتی دوچندان دست یافته است چنانکه در شعر پیام به انیشتین میبینیم احساسی که درین شعر وجود دارد و سرشار از حس انسان دوستی و همدردی با مردم جهان است در شعر نیما یوشیج که پدر شعر نوین فارسی است دیده نمیشود.قسمتهایی از شعر پیام به انیشتین:

انیشتین صدهزار احسن ولیکن صد هزار افسوس
حریف از کشف و الهام تو دارد بمب میسازد
انیشتین اژدهای جنگ
جهنم کام وحشتناک خودرا باز خواهد کرد
دگرپیمانه ی عمر جهان لبریز خواهد شد
چه می گویم؟
مگر مهرووفا محکوم اضمهلال خواهد بود؟
مگر اه سحرخیزان سوی گردون نخواهد شد؟
مگر یک مادر از ته دل(وای فرزندم)نخواهد گفت؟

انیشتین بغض دارم در گلو دستم به دامانت
نبوغ خود به کام التیام زخم انسان کن
سر این ناجوان مردان سنگین دل به راه آور
نژاد و کیش و ملیت یکی کن ای بزرگ استاد

انیشتین نامی از ایران ویران هم شنیدستی؟
حکیما محترم میدار مهد ابن سینا را
به این وحشی تمدن گوشزد کن حرمت مارا

انیشتین پا فراتر نه جهان عقل را طی کن
کنار هم ببین موسی و عیسی و محمد را
کلید عشق را بردار و حل این معما کن
وگر شد از زبان علم قفل این کهن وا کن

انیشتین باز هم بالا
خدا را نیز پیدا کن


لازم به ذکر است که استاد به قطعات دینی و اخلاقی نیز روی اورد و اشعاری در مدح حضرت علی(ع) با عنوان شب علی و همای رحمت سرود که کمتر کسی است که این دو شعر را نشنیده باشدو معروف بودن شعر گویای صادق بودن مطلب است.

وی در قصیده هم ید طولانی دارد همچنانکه قصیده های معروف مناجات وپرتو یابنده گویای این مطلب است.
اما مهمترین منظومه ی شهریار حیدر بابا یه سلام به زبان ترکی محلی است و کمتر کسی است که اهل ذوق باشد و با آن انس و الفتی نداشته باشد و به همین دلیل است که به استاد لقب شاعر شکوه روستا داده اند زیرا حاصل یک عمر تاملات عاطفی شاعر را در این کتاب میبینیم.

به نظر من چیزی که بیشتر از همه شهریار را زبانزد عام و خاص کرده غزلهای ناب عاشقانه ی اوست زیرا خود او به مثابه ی یک انسان عاشق این غزلهای سرشار از عشق و پاکی را میسرود و نمیتوانست عشق خود را نسبت به همکلاسی خود که به همین دلیل ترک تحصیل کرده بود کتمان کند.گفته شده است زمانی که آوازه ی شهریار در ایران میپیچد معشوقه ی شهریار به همراه همسرش که دیگر ازدواج کرده بود به بهانه ی دیدن این شاعر به تبریز میروند و پس از پرس و جوهای بسیار منزل استاد را می یابند وزمانی که زنگ در را فشار میدهد شهریار درب را میگشاید وزمانی که چهره ی فرتوت و شکسته ی معشوقه ی خود را میبیند فی البداهه این شعر به ذهنش خطور میکند:

                                          آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
                                          بیوفا حالا که من افتاده ام ازپا  چرا

                             نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی
                                          بی وفا این زودتر می خواستی حالا چرا

در خاتمه باید بگویم نهادن خال انتخاب بر چهره ی اشعار حضرت استاد کاری بس مشکل است وانسان هرگاه دیوان اورا میگشاید به یاد بیت زیرین مرحوم بیر تبریزی می افتد که میگفت؟
به چه عضو تو زنم بوسه نداند چه کند                                    بر سر سفره ی سلطان چو نشیند درویش
در پایان یک غزل از غزلهای ناب استاد را می اورم.امید است که هر خواننده ای پس از خواندن شعرهای شهریار برای شادی روح او فاتحه ای زمزمه کند:

                                                         یاد یار
مرا هر گه بهار آید به خاطر یاد یار آید                             بخاطر یاد یار آید مرا هر گه بهار آید
چو پیش خنده ی گل ابر آذاری کند زاری                         مرا در سر هوای ناله های زارزار آید
چوفریاد هزار اید شود دردم هزار ای گل                          شود دردم هزار ای گل چوفریاد هزارآید
مرا جان دگر بخشد دم باد سحر گاهی                          که از باد سحر گاهی نسیم زلف یار آید
چو لاله سر خوش و دلکش دمددر دامن هامون                دل خونین من دوراز تو ای گل داغدار آید
بحسرت یادم آید نقش نوشین نگارینم                          چمن چون از گل و نسرین پر از نقش و نگار آید
ببار آید نهالان چمن سرسبز شد گیتی                          نهال ارزوی من الهی کی ببار آید
چه خوش باشدآن خورشیدرخ با چشم خواب آلود            شب هجران به بالین من شب زنده دار آید
دل چون غنچه پژمرده ی من وا نخواهد شد                     اگر صد بار گل روید وگر صد ره بهار آید
                                         خدارا شهریار آن نغمه ی شیرین مکرر کن
                                              مرا هر گه بهار آید یاد یار می آید

          
                                                                         نویسنده:م.آرامش

نوشته شده توسط محمد رضا در ساعت 14:54 | لینک  |